Sen Byka-Minotaura
W performansie artystka wciela się w Ariadnę, a zarazem staje się dobrą matką Pazyfae. Byk-Minotaur pozostaje pogrążony we śnie. Ruch performerki kształtuje muzyka Gianluki Aresu, docierająca do uszu, skóry i całego ciała również w sposób dotykowy, dzięki specjalnie zaprojektowanemu kostiumowi.
Artystka rozciera zioła, aby ukoić Byka-Minotaura i wprowadzić spokój w otoczenie. Suszonymi roślinami obsypuje rzeźbę „Śpiacy Byk” Petera Kenyanyi, a następnie publiczność. Ten gest staje się ofiarą inną niż ofiara Minosa: wolną od jego winy, podtrzymującą Byka-Minotaura w małej śmierci snu, z której możliwe są kolejne powroty.
Zioła z dolin Naksos
Zioła wykorzystane w działaniu zostały zebrane w dolinach wyspy Naksos. Wśród nich znalazły się hibiskus, prawoślaz, róża, werbena, nagietek, czystek, oregano i dzika mięta. Ich właściwości i symbolika tworzą roślinną warstwę performansu: ukojenie, pamięć, ciepło, odporność, witalność i przywracanie równowagi.
Następnie performerka tańczy sen i śmierć Byka-Minotaura, kreśląc w przestrzeni meandryczną linię. Jej ciało staje się dynamicznym meandrem, a ruch inspirowany żurawiem ujmuje śmierć jako przemianę i otwarcie drogi ku nowemu początkowi.
Meander powrotu
W kostiumie spotykają się znaki różnych kultur: afrykańskie leso, symbole azjatyckie oraz kwiatowy motyw Matki Ziemi ludu Mixteków z Ameryki Środkowej. Dziewięcioczęściowy diadem przywołuje dar Dionizosa dla Ariadny, który miał później stać się gwiazdozbiorem Korony Północnej. Ciało, ruch i symbole łączą kontynenty, kultury oraz kolejne wcielenia archetypów.
Performans odbył się 30 sierpnia 2025 roku podczas otwarcia wystawy w Municipal Foyer Gallery na Naksos.
Materiały źródłowe: opis performansu (PDF), informacja prasowa wystawy (PDF).